La inundación que creó a G. Bretañaسیلی عظیم باعث تشکیل جزیره بریتانیا شد

Una inundación catastrófica separó a las islas británicas del continente europeo hace 200.000 años, revela un estudio científico realizado con el uso de un sonar en el Canal de la Mancha.

Las imágenes revelan profundas marcas en el lecho marino del canal, que aparentemente se produjeron por una descarga masiva de agua.

Los científicos que participaron en el estudio dijeron a la revista Nature que el torrente probablemente vino de un lago gigante en lo que ahora es el Mar del Norte.

Los geólogos creen que algún evento, quizás un terremoto, provocó una abertura en el borde del lago cerca del estrecho de Dover.

El doctor Sanjeev Gupta y sus colegas del Imperial College de Londres afirman que la descarga debe haber sido una de las inundaciones más importantes en la historia reciente de la Tierra y ofrece una teoría que explica la formación insular de Gran Bretaña.

"Este evento o serie de eventos que causaron la ruptura cambió el curso de la historia de las islas británicas", comentó el doctor Gupta a la BBC.

"Si no hubiera ocurrido, Gran Bretaña habría sido siempre una península de Europa, no habría habido necesidad de hacer un túnel bajo el Canal de la Mancha y se podría caminar entre Francia y Gran Bretaña como lo hacían los humanos que vivían antes de que ocurriera dicho evento".

El sismo

El concepto de una gran inundación proviene de la forma en que los científicos entienden la edad de hielo en el norte de Europa.

.

Se cree que hace cientos de miles de años, cuando las capas de hielo descendieron de Escocia y Escandinavia, había un istmo que comunicaba a Gran Bretaña con Europa.

Este acantilado se elevaba tal vez unos 30 metros sobre el nivel que tiene el mar de nuestros días en el Canal de la Mancha.

Los paleoinvestigadores piensan que limitaba en el noreste a un gran lago lleno de aguas glaciales alimentado por los ríos Támesis y Rin.

Entonces -aunque los científicos no están seguros de la fecha precisa- sucedió algo que fracturó el istmo conocido como risco Weald-Artois.

"Posiblemente sólo fue la acumulación de agua. Tal vez algo provocó la fractura; ahora se sabe que hay actividad sísmica menor en la zona de Kent", explicó la doctora Jenny Collier del Imperial College.

Ríos desviados

De cualquier manera, cuando se fracturó el risco, la descarga de agua debió haber sido espectacular.

El estudio del Imperial College y la Oficina Hidrográfica del Reino Unido usó ondas de sonar de alta resolución para hacer el mapa del mundo sumergido en la cuenca del Canal de la Mancha.

.

Las imágenes muestran profundas grietas y relieves que marcan los accidentes geológicos creados por grandes cuerpos de agua que se movían rápidamente.

Se cree que el clímax de la enorme inundación pudo haber durado varios meses, descargando aproximadamente un millón de metros cúbicos de agua por segundo.

Y a juzgar por la forma de algunos cortes, es probable que la inundación haya tenido al menos dos fases.

"Francamente me sorprendió", dijo la doctora Collier. "He trabajado en muchos lugares exóticos del mundo, entre ellos algunos riscos submarinos que tienen formas espectaculares, y fue una enorme sorpresa encontrar algo con implicaciones tan grandes en la costa de la isla de Wight. Fue completamente inesperado".

Los investigadores dijeron a Nature que la fractura del risco y la inundación que eso provocó sirvieron para reorganizar el drenaje de los ríos en el noroeste de Europa, y abrieron nuevos cauces al Támesis y al Rin.

Relleno fósil

La teoría de la enorme inundación ya tiene 30 años, pero lo que ha revelado el sonar representa la más clara historia del caso.

Estudios previos de restos de animales prehistóricos del último medio millón de años han revelado el papel crucial del Canal de la Mancha en el curso de la historia natural de Gran Bretaña.

El Canal ha actuado como un filtro que permitió el paso de algunos animales de tierra firme e impidió el de otros.

Los restos encontrados hoy narran el pasado de las islas Británicas.

Y aun cuando el agua estaba congelada en capas gigantes de hielo y los niveles del mar se desplomaron, los ríos Támesis y Rin habrían arrojado el producto de los deshielos en un sistema fluvial que transcurría por el Canal.

Los científicos pueden ver esta influencia en los fósiles de períodos claves de la historia.

Así lo dice el profesor Chris Stringer, director del proyecto de Antiguos Asentamientos Humanos de Gran Bretaña (Ahob, por sus siglas en inglés), que trata de descubrir los detalles de la prehistoria de las islas británicas.

"El tiempo y el método de formación del Canal de la Mancha han sido tema de una larga discusión porque, después de todo, hicieron de Grean Bretaña lo que es ahora", dijo el profesor Stringer.

"Las pruebas que presenta este estudio son espectaculares. Explican y refuerzan la imagen que Ahob lleva años trabajando para explicar la creciente separación de Gran Bretaña y Europa desde hace 400.000 años".

یک مطالعه تازه بر آبراه موسوم به "کانال انگلیس" نشان می دهد که بریتانیا بیش از 200 هزار سال قبل پس از جاری شدن یک سیل عظیم در منطقه از بقیه اروپا جدا شده است.

تصاویری که با کمک امواج صوتی در آب (سونار) گرفته شده زخم های عمیقی را در بستر "English Channel" نشان می دهد که باید در اثر جاری شدن ناگهانی مقدار عظیمی آب ایجاد شده باشد.

دانشمندان طی مقاله ای در نشریه "نیچر" گفتند که این سیل احتمالا از یک دریاچه عظیم که اکنون "دریای شمال" است جاری شده است.

به اعتقاد آنها یک رویداد - شاید یک زلزله - باعث شکافته شدن دیواره دریاچه در "تنگه داور" (Dover Strait) شده باشد.

دکتر سانجیو گوپتا از "امپریال کالج لندن" و همکارانش می گویند که آن حادثه یکی از تعیین کننده ترین ابرسیل ها در تاریخ اخیر زمین بوده است که وضعیت کنونی جزیره بریتانیا را توضیح می دهد.

وی به وبسایت خبری بی بی سی گفت: "این حادثه، یا رشته حوادث، که باعث جاری شدن سیل شد، مسیر تاریخ بریتانیا را تغییر داد."

"اگر آن اتفاق نیافتاده بود، بریتانیا به عنوان شبه جزیره ای در اروپا باقی می ماند. و آنوقت دیگر نیازی به یک تونل زیر آب نبود و می شد مسیر بریتانیا تا فرانسه را پیاده رفت، همانطور که انسان های اولیه پیش از آن حادثه می چنین کردند."

لرزش؟

ایده یک سیل بزرگ در واقع سرچشمه در برداشتی دارد که دانشمندان از عصر یخ در شمال اروپا دارند.

گمان می رود که صدها هزار سال قبل، زمانی که سفره های یخی از اسکاتلند و اسکاندیناوی رو به جنوب به حرکت درآمدند، باریکه ای از خشکی بریتانیا را به قاره اروپا پیوند می زد.

این تیغه خشکی در "کانال انگلیس" احتمالا 30 متر بالاتر از سطح دریا بوده است.

محققان پدیده های ماقبل تاریخ فکر می کنند که این تیغه دیواره جنوبی دریاچه بزرگی در شمال شرق بوده است که پر از آبی بود که از بستر رودهای فعلی تیمز و راین جاری می شد.

سپس اتفاقی - که آنها در مورد تاریخ دقیق آن مطمئن نیستند - باعث شکسته شدن این باریکه خشکی موسوم به تیغه "ویلد-آرتواس" شد.

دکتر جنی کولی یر از دانشگاه "امپریال" توضیح داد: "شاید علت حادثه جمع شدن آب در پشت دیواره بوده باشد. شاید چیز دیگری آن را سبب شده باشد؛ امروز این امر کاملا شناخته شده است که در ناحیه کنت زمین لرزه های کوچکی روی می دهد."

تغییر مسیر رودها

در هر دو حالت، شکسته شدن تیغه و سرازیر شدن آب به رویدادی خارق العاده دامن زد.

مطالعه کالج امپریال و سازمان حوضه های آبی بریتانیا با استفاده از امواج بسیار قوی سونار برای نقشه برداری از بستر حوضه کانال انگلیس انجام شد.

این تصاویر وجود شیارهای عمیق و سایر مشخصه های خشکی هایی که در آب های تند غرق شده اند را آشکار می کند.

تصور می شود که آن سیل عظیم برای چندین ماه با شدت در جریان بوده است و بنابه تخمین ها هر ثانیه یک میلیون متر مکعب آب را رها می کرده است.

محققان به مجله نیچر گفتند که شکسته شدن تیغه و سیل متعاقب آن باعث تغییر شکل آبگیرهای شمال غربی اروپا شده و جهت حرکت دو رود تمز و راین را تغییر داده است.

شواهد فسیلی

نظریه مربوط به جاری شدن آن سیل عظیم از تقریبا 30 سال پیش شکل گرفت؛ اما تصاویر سوناری بهترین شواهد تاکنون برای اثبات آن را فراهم می کند.

مطالعات قبلی درباره بقایای حیوانات ماقبل تاریخ نقش حیاتی "کانال انگلیس" را در شکل گرفتن تاریخ طبیعی بریتانیا آشکار کرده بود.

این کانال در طول زمان مانند یک فیلتر عمل کرده است، چرا که امکان ورود برخی حیوانات از اروپا به بریتانیا را فراهم آورده اما راه بقیه را سد کرده است.

دانشمندان می توانند نفوذ این کانال را در نوع و ترکیب فسیل هایی از برهه های کلیدی در تاریخ بریتانیا بینند.

جمعه شب یکی از بزرگترین تلسکوپ های جهان در اسپانیا برای نخستین بار آغاز به کار می کند.

این تلسکوپ بزرگ که بر فراز قله ای به ارتفاع 2400 متر در جزیره لاپالما، یکی از مجموعه جزایر قناری اسپانیا ساخته شده، دارای آینه ای به قطر 10.4 متر است.

"تلسکوپ بزرگ قناری" (GTC) بسیار قدرتمند است و قادر است بعضی از کم نورترین و دورترین اجرام آسمانی را رصد کند.

جشن افتتاح این تلسکوپ جمعه شب بر فراز این قله برگزار خواهد شد.

تیم راه اندازی و مدیریت این تلسکوپ پیش بینی کرده اند که اگر آزمایش های اولیه تلسکوپ موفقیت آمیز باشد، بعد از حدود 12 ماه، مجامع علمی بتوانند از این تلسکوپ استفاده کنند.

ساخت این تلسکوپ عظیم هفت سال طول کشید. آب و هوای نامناسب و دسترسی دشوار به قله برای بردن تجهیزات، زمان ساخت تلسکوپ را طولانی تر از آنچه پیش بینی شده بود، کرد.

هزینه اجرای این طرح 130 میلیون یورو (88 میلیون پوند) تخمین زده می شود.

زمینی دیگر؟

این تلسکوپ از 36 قطعه آینه شش ضلعی تشکیل شده که بر روی هم، آینه بزرگ اصلی با قطر 10.4 متر را تشکیل می دهند.

ابعاد بزرگ این تلسکوپ به دانشمندان کمک می کند تا بعضی از دورترین نقطه های نورانی در فضا را رصد کنند و به پژوهشگران، در جمع آوری اطلاعات درباره نحوه شکل گیری و تحول کهکشان ها یاری رساند.

تلسکوپ بزرگ قناری می تواند کهکشانهای بسیار دوردست را شناسایی کند، اسرار تشکیل ستاره ها را کشف کند، و به دنبال سیاره هایی شبیه زمین بگردد.

پدرو آلوارز، مدیر این طرح، به روزنامه اسپانیایی ال موندو گفت: شگفت انگیز خواهد بود اگر این تلسکوپ امکان پیدا کردن سیاره هایی شبیه سیاره خودمان را برای ما فراهم کند.

کمبل واردن، مدیر اجرایی موسسه نجوم جزایر قناری نیز به بی بی سی گفت: مزیت بزرگ این تلسکوپ بر تلسکوپ های موجود این است که به دلیل ترکیب تکنولوژی بسیار پیشرفته و بزرگترین آینه نوری مادون قرمز، ما قادر خواهیم بود که ویژگی های جو سیاره ها را دقیقا بشناسیم، در حالی که تا به حال تنها می توانستیم تخمین هایی ریاضی درباره این ویژگی ها بزنیم.

آقای واردن گفت این تلسکوپ می تواند بسیاری از رمز و رازهای کهکشان ها را بگشاید.

Uno de los mayores telescopios del mundo se inaugura este viernes en La Palma, Islas Canarias, España.

El Gran Telescopio Canarias (GTC) está situado a 2.400 metros sobre el nivel del mar y fue construido a un costo de US$175 millones.

Aunque tardará varios meses en funcionar a toda su capacidad, ya se realizan las pruebas iniciales.

Está previsto que el príncipe Felipe de Borbón, heredero de la Corona española, dirija esta noche el telescopio hacia la estrella polar.

El GTC tiene un espejo primario segmentado de 10,4 metros de diámetro.

Aunque nuevos telescopios en Sudáfrica y Arizona, Estados Unidos, cuentan con espejos ligeramente mayores, el de Canarias ofrece una gran maniobrabilidad, que le permitirá estudiar enormes franjas de los cielos nocturnos del hemisferio norte.

¿De qué sirven?

Algunas personas se preguntan qué necesidad hay de levantar telescopios gigantescos como éste en la Tierra cuando los espaciales como Hubble, Spitzer y sus sucesores pueden realizar observaciones que son imposibles desde nuestro planeta.

La atmósfera terrestre causa un brillo en el cielo nocturno y es por eso que los telescopios no espaciales se levantan a grandes alturas, con el objetivo de contrarrestar parcialmente ese efecto.

La atmósfera también bloquea algunas de las señales infrarrojas y de rayos gamma que los telescopios espaciales usan para observar objetos distantes.

Pero esto no quiere decir que los telescopios terrestres no tengan un papel importante que desempeñar tanto en la actualidad como en el futuro.

"Hay muchas cosas que uno puede hacer en la Tierra y no en el espacio, por ejemplo colocar instrumentos más sofisticados que se puedan cambiar con facilidad", le explicó a la BBC Robert Massey, de la Sociedad Astronómica Real británica.

"El telescopio James Webb, sucesor del Hubble, estará situado a gran distancia de la Tierra y resultará muy difícil que los astrónomos puedan repararlo".

"Además, los telescopios terrestres pueden ser mucho mayores que los espaciales y también mucho más baratos", añadió.

محققان در آمریکا می گویند جراحان با استفاده از یک نوع رنگ می توانند با دقت بیشتری سلول های سرطانی را از بدن بیمار پاک سازی و از گسترش آن جلوگیری کنند.

در جریان مطالعات آزمایشگاهی در آمریکا، محققان متوجه شده اند که این رنگ، سلولهای سرطانی در موش را "نورانی" کرده اما تاثیری روی سلولهای معمولی نداشته است. آنها به این نتیجه رسیده اند که جراحان با استفاده از این رنگ می توانند محل تومور را کشف و آن را از بدن خارج کنند.

در برخی موارد بافت های سالم به جای بافت های سرطانی جراحی می شوند و در مقابل گاه سلول های سرطانی نادیده گرفته می شوند. دیده نشدن بافت های سرطانی باعث می شود که پس از جراحی، تومورها دوباره رشد کنند.

نتیجه این تحقیق در مجله آمریکایی "مطالعه سرطان" (Cancer Research)، چاپ شده است.

اما کارشناسان بریتانیایی هشدار داده اند که در این زمینه به تحقیقات بیشتری نیاز است و باید روشن شود به چه دلیل مولکول های این رنگ به سلولهای سرطانی و نه سلول های سالم می چسبد. آنها همچنین نگرانند که این ماده رنگی در بدن انسان ایجاد مسمومیت کند.

محققان بیمارستان "کودکان سیاتل" و مرکز مطالعات "فرد هاچینسون" در آمریکا، این رنگ را از ملکول هایی موسوم به "کیمیوتاکسین"، ساخته اند؛ کیمیوتاکسین (chemeotoxin) از عقرب گرفته می شود.

درگذشته محققان نشان داده بودند که کیمیوتاکسین به تومورهای تکه برداری شده از سرطان مغز می چسبد در حالیکه به سلول های معمولی مغز نمی چسبد. آنها در تحقیقات بعدی نیز نشان دادند که کیمیوتاکسین به انواع دیگر سلول های سرطانی نیز می چسبد.

ردیابی تومورها

مولکول های این رنگ از خود نور ساطع می کند و این نور به جراحان کمک می کند سلولهای سرطانی را شناسایی کنند.

محققان با تزریق این رنگ به موش قادر شدند سلولهای بسیار کوچک سرطانی (با قطر یک میلیمتر) را در مغز این حیوان شناسایی کنند. این در حالی بوده که سلولهای سالم همجوار سلول های سرطانی روشن نشدند.

نورانی شدن سلول های سرطانی به جراحان کمک زیادی می کند چون در حال حاضر آنها برای شناسایی تومورها به رنگ، شکل و نوع خون رسانی سلولهای مشکوک تکیه دارند؛ ویژگی هایی که در سلول های سالم و غیرسالم تفاوت کمی دارد.

اما پاکسازی دقیق و کامل سلول های سرطانی، به خصوص در مغز که سلول های عصبی سالم نباید آسیب ببینند، بسیار حیاتی است. در انواع سرطان های مغز، هشتاد درصد تومورها در اطراف محل جراحی شده دوباره رشد می کنند.

پروفسور جان گریفیتس، رییس رادیولوژی انستیتو تحقیقاتی سرطان بریتانیا، می گوید از آنجایی که سلولهای سرطانی در مغز به بافت سالم نفوذ می کند تشخیص مرز میان سلولهای ناسالم و سالم بسیار دشوار است " بنابراین اگر بتوان سلولهای سرطانی را نورانی کرد احتمالا خیلی کار آسان تر می شود.